Was ik maar een muis

Niels Boutsen, beter bekend onder de artiestennaam Stoomboot, werkte twee jaar lang als muzikant in een opvang- en begeleidingscentrum voor tienermeisjes in Leuven. Hij spoelde er onvoorbereid aan. Hij is geen psycholoog, geen jeugdrechter, geen begeleider, maar gewoon, net zoals iedereen in de jeugdhulp, een mens.
De bewoonsters gingen - soms met argwaan - naast Niels achter de piano zitten en schreven samen met hem liedjes. Over banale dingen, over hun leven in het centrum, maar ook over de situaties die ervoor zorgden dat ze de jeugdhulp nodig hadden.
In de voorstelling Was ik maar een muis brengt Niels die liedjes en vertelt hij de verhalen die hij hoorde toen hij elke woensdag achter de piano zat. De voorstelling nodigt uit om de jeugdhulp te zien door zijn bril en mee te beleven hoe zijn kijk op de wereld veranderde door zijn interacties met de bewoonsters. Hij oordeelt of veroordeelt niet – hij beschrijft. Dankzij die open blik worden taboes doorbroken en krijg je een eerlijke blik in de al te vaak gesloten wereld van de jeugdhulp.
Samen met een moderator, een ervaringsdeskundige en het publiek gaat Niels na de voorstelling het gesprek aan over de zin en onzin van de jeugdhulp. Iedereen kan vragen stellen, ofwel tijdens het debat na de voorstelling, ofwel in alle anonimiteit via een e-mailadres dat ruim voor de voorstelling wordt aangemaakt.
zang, piano en verteller Niels Boutsen